El llïonés ye la llingua propia del País Llïonés. Ye una llingua que tién el sou orixe nel llatín trayíu pulos romanos y dalgunas pallabras caltenidas de la llingua los astures. El llïonés tuvu un granible puxu na Edá Media nel Reinu de Llión y anguañu se caltien nel nuesu país y ye faláu en deillas fasteiras nas provincias de Llión, Zamora y Salamanca y nel Distritu de Bregancia, onde ye conocíu cumu "mirandés". N’Asturias fálase tamién esta llingua anque eillí recibe’l nome de “asturianu”, gozandu de cierta reconocencia de mínimos nel sou Estatutu d’Autonomía peru ensin rangu d’oficialidá.

El llïonés ye una llingua que na práutica carez de reconocencia oficial cuna eseición de Miranda del Douru (Estáu pertués) onde tien un rangu de cooficialidá al empar que’ l pertués. Sólu na cabeira reforma del estatutu d' autonomía faise referencia a la nuesa llingua peru la llexislación alrodiu d' eilla s' alcuentra ensin desendolcare. Menos tovía posibilidá de deprendizax nas escuelas ou cualisquier outra istitución académica pública, al pesiare de los informes de la Unesco, Unión Europea y milentos chamamientos d’espertos llingüistas de mediu mundiu del sou inminente riesgu de desapaición pulas presiones d’outras llinguas cumu’l gallegu-pertués y el castellán, qu’invaden el domiñu llingüísticu llïonés.

A tóu estu hai qu' añadire un ensiñu en tolas estayas académicas y educativas nas que ta desprestixada dafeichu cumu llingua, calificandu d’analfabetos a las presonas falantes ou que tan siquiera espresen dalguna pallabra en llïonés.

Sicasí, nos cabeiros años surdieran bien d' asociaciones pula defensa la llingua llïonesa nas provincias de Llión, Zamora y Salamanca que desendolcaran abondos cursos pal sou deprendizax.